บางเวลา ฉันเคยตั้งคำถามให้ตัวเอง

 ว่าระหว่างเธอกับตัวฉันเองนั้น

ฉันรักใครมากกว่ากัน

 เราควรมีอิสระในตัวเอง

แต่เราควรมีกันและกันด้วย

ฉันอยากไปไหนมาไหนได้

 แต่ถ้าเธอไป. . .ฉันก็อยากไปด้วย

ฉันอยากมีโลกส่วนตัวของฉัน

แต่ฉันก็อยากเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเธอด้วย

ฉันอยากให้เธอมีอิสระ

แต่ฉันกลับผูกมัดเธอเสียจนแน่นหนา

เป็นอย่างนี้แล้ว เธอจะยังอยากอยู่ในโลกของฉันไหม?

ฮ่าๆๆๆ ในที่สุด นู๋กวางก็กลับมาแว้ววว

มีเรื่องต่างๆเยอะแยะมากมาย ในช่วง 1 อาทิตย์กว่าๆที่ผ่านมา

เอาเรื่องแรกก่อนนะ อิอิ เปงเรื่องที่น่ายินดีอย่างมาก

คือ...เกรดนู๋ออกแย้วววววววว ฮ่าๆๆๆๆ ไม่อยากจะโม้อะนะ

แต่ๆๆ ออกมาดีทุกวิชาเลยยยย เย้ๆ ดีใจมากๆ พ่องี้ หน้าบาน อิอิ

เรื่องนี้นี่ ต้องแอบขอบคุณคุงนินเล็กๆ ฮ่าๆๆ

หลายคนอาจจะสงสัยว่า ไปเกี่ยวกะไอบ้านี่ได้ไง?

ก็ คือช่วงสอบอะ ฉานก็ได้พยายามเคี่ยวเข็ญคุงนินให้อ่านหนังสือ

ให้ขยัน ให้ตั้งใจเรียน ให้ตั้งใจสอบ มากกว่านี้

แต่การที่เราจะไปแนะนำ ตักเตือนคนอื่นได้ ตัวเราก็ต้องดีก่อน จริงมะ?

ก็เลยเกิดอาการฮึด อิอิ สู้ๆ นะนู๋กวาง อ่านหนังสือๆเข้า

และแล้ว ผลมานก็เลยออกมาเปงอย่างนี้แหละ แฮ่ๆ

เทอมหน้าจะต้องดีก่านี้ หุหุ (ต้องตั้งใจมากกว่านี้ซะละ เพื่ออนาค๊ตตต อิอิ) 

แต่กลับไปบ้านคราวนี้ ก็ดีเหมือนกันนะ อิอิ

ทำให้คิดได้ และยอมรับความจริงอยู่อย่างนึงว่า

"ถ้าคนเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ..คงไม่รู้จักคำว่าคิดถึง.."

ฮ่าๆๆๆ ไม่รู้ว่าใครจะคิดถึงฉานมั่งนะ แต่ฉานอะ คิดถึงทุกคนมากมาย

คิดถึงเพื่อนๆที่เบญจมฯ คิดถึงรร. อยากเข้าไปเดินเล่นมั่งจัง แต่ไม่ว่างไปเลย

คิดถึงแก๊งค์ลูกหมูที่น่าร๊ากกก และ มู๋มิวด้วย(นี่เอาเข้าแก๊งละนะ เปงมู๋ตัวที่7)

เหงเพื่อนๆเจอกันก็อิจฉานิดๆ (มากเลยอะ - -*)

คิดถึงแต่ก่อน ที่เราได้ทำอะไรๆร่วมกัน

คิดถึงคำว่า " เ พื่ อ น" ของพวกเราในตอนนั้น ที่มันยังคงอยู่ในตอนนี้

คิดถึงบ้านนิมฟ แหล่งกบดาน อันแสนเปรม ไปทีไรละ ได้อิ่มกานทุกที

คิดถึงบ้านณิที่ภูเก็ต ที่เราได้ไปดูพระอาทิตย์ตกดินกัน

คิดถึงโป้ง ในตอนแรกที่เราได้รู้จักกัน ตอนนั้นแมนยังไงตอนนี้ก็แมนอย่างนั้น อิอิ

คิดถึงหุยที่รัก เพื่อนคนแรกในรั้วขาว-แดง และก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีไม่เปลี่ยนแปลง

คิดถึงปีย์ ที่แต่ก่อนดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกชะตา แต่กลับร๊ากกานในวันนี้

คิดถึงมิว เพื่อนผู้ชายที่แสนดีที่สุดของกลุ่ม คนที่คอยดูแลเทคแคร์ลูกมู๋ทั้งหลาย

และ คิดถึงตัวเอง ที่วันนี้โชคดี ได้รู้จักกับทุกๆคน ^ ^

เรื่องดีก็ผ่านไปแล้วนะค่า ต่อปายก็เปงเรื่อง ที่ชวนปวดหัว..

ก็พอดีฉานกะนู๋บุ๋ม(ที่ร๊าก)ดัน ไปมีส่วนเอี่ยวกะเรื่องของชาวบ้าน

เลยโดน เปงโจทก์ไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว - -"

แต่ก็นะ เอาเป็นว่า จะแยกตัวออกมาละกัน ไม่ไปยุ่งกะเขาดีกว่า

โตๆกันแล้ว รู้จักคิดกันเอง แยกแยะกันเองละกัน

ใครโกหก ก็หัดยอมรับความเป็นจริงได้ละ

กล้าทำก็ต้องกล้ารับ เกิดมาเป็นคนทั้งทีอะ หัดมีจิตใต้สำนึกสะมั่งนะ

ฉานหน่ะนะ เวลาคบคน จะแยกคนออกเป็นสองประเภท

คือ 1.รู้สึกดีๆด้วยจนถึงรัก

กับ 2. เกลียด ไม่ชอบ ไม่ถูกชะตา ไม่ชอบขี้หน้า

ซึ่งไอประเภทหลังนี่ ฉานจะไม่ยุ่ง ไม่พูด ไม่คุยด้วยให้เปลืองเวลาเลย

และจงสำเนียกไว้ว่า คนที่โกหก เพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง

เพื่อให้ทุกคนไม่เกลียด เพื่อหนีความจริงว่าตัวเองเลว

คือ นิสัยที่ฉานเกลียดที่สุดในชีวิต

ส่วนบุ๋มก็ไม่ต้องไปยุ่ง ไปสนใจละ จะได้ไม่ต้องปวดหัว

เราอยู่เฉยๆของเราละกาน แต่ถ้าใครอยากมีเรื่องไม่เลิก ก็ลองดูได้นะ?

แล้วจะได้เห็นดีกัน ..

ป.ล. ไม่ต้องเครียดกานนะค่ะเพื่อนๆ นู๋กวาง ขำ ขำ ค่า อิอิ

ป.ล. เด๋วออกปายหานินที่ร๊าก ดีก่า อิอิ เล่นตัวแต่พองาม เด๋วโดนด่าอีก -*-

ป.ล. คิดถึงเพื่อนๆงะ กลับมา กทม.กานได้ละนะ

ป.ล. รักทุกคนนะ จุ๊บๆ